Krioterapia zmian szyjki macicy — kiedy się ją stosuje i czego oczekiwać po zabiegu

Otrzymanie nieprawidłowego wyniku badania cytologicznego lub kolposkopii często wywołuje niepokój. Taki stan wskazuje zazwyczaj na zmiany w obrębie szyjki macicy. Może to być ektopia gruczołowa lub przewlekły stan zapalny. Lekarz kieruje wówczas pacjentkę do dalszej diagnostyki. Szczegółowa ocena histopatologiczna pozwala ustalić dokładny charakter tkanki. Następnie podejmuje się decyzję o sposobie postępowania. Wybiera się leczenie zachowawcze lub metody zabiegowe. Jedną z powszechnie stosowanych procedur w takich przypadkach jest krioterapia.

Jakie zmiany szyjki macicy kwalifikują się do krioterapii?

Leczenie miejscowe z wykorzystaniem skrajnie niskich temperatur dotyczy ściśle określonych przypadków. Krioterapia znajduje zastosowanie głównie w leczeniu ektopii gruczołowej szyjki macicy. Stan ten jest potocznie nazywany nadżerką. Zabieg wykonuje się również w przypadku wystąpienia kłykcin kończystych. Są one wywoływane przez wirusa brodawczaka ludzkiego (HPV). Metodę tę można wykorzystać przy łagodnych zmianach przednowotworowych. Należy do nich dysplazja małego stopnia, określana jako CIN I. Wymrażanie komórek pobudza zdrową tkankę do naturalnej regeneracji.

Zaawansowane nieprawidłowości wymagają innego podejścia medycznego. Jeśli u pacjentki zdiagnozowano dysplazję CIN II lub CIN III, konieczne jest wdrożenie bardziej radykalnych metod leczenia. W takich sytuacjach stosuje się konizację chirurgiczną lub elektrokonizację. Decyzję o wyborze techniki podejmuje się po wcześniejszym pobraniu wycinków. Wynik badania patomorfologicznego warunkuje dalszą ścieżkę terapii.

Etap kwalifikacji do zabiegu wymaga starannego przygotowania. W pierwszej kolejności zbiera się szczegółowy wywiad medyczny. Analizuje się przebyte choroby, przyjmowane leki oraz historię położniczą. Następnie weryfikuje się aktualne wyniki cytologii oraz testów na obecność HPV. Tego rodzaju ocenę stanu zdrowia przeprowadza ginekolog w Szczytnie, określając ewentualne przeciwwskazania. Należą do nich przede wszystkim ciąża oraz aktywne infekcje narządów płciowych. Zabiegu nie wykonuje się również przy ostrym stanie zapalnym pochwy.

Kwalifikacja musi opierać się na dokładnej diagnozie wykluczającej stany złośliwe. Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska lek. Jacka Nowowiejskiego przeprowadza tego typu proces diagnostyczny. Pozwala to bezpiecznie zaplanować procedurę krioterapii.

Przebieg zabiegu krioterapii i przygotowanie pacjentki

Właściwe zaplanowanie terminu wizyty ułatwia przeprowadzenie całej procedury. Krioterapii nie wykonuje się w trakcie krwawienia menstruacyjnego. Najlepszym momentem na zabieg jest okres od kilku do kilkunastu dni po zakończeniu miesiączki. Wcześniej należy upewnić się, że w drogach rodnych nie toczy się infekcja bakteryjna lub grzybicza. Na około godzinę przed wizytą w gabinecie można przyjąć lek przeciwbólowy z grupy NLPZ. Zmniejsza to ewentualny dyskomfort. Specjaliści zalecają również zachowanie wstrzemięźliwości seksualnej przez trzy dni poprzedzające wymrażanie.

Sama procedura odbywa się w warunkach ambulatoryjnych. Zazwyczaj nie wymaga stosowania znieczulenia ogólnego. Po założeniu wziernika pochwowego lekarz oczyszcza pole operacyjne z wydzieliny. Następnie do zmienionej tkanki przykłada się specjalny aplikator schłodzony ciekłym azotem. Temperatura głowicy spada do poziomu od minus 70 do minus 90 stopni Celsjusza. Proces zamrażania trwa od 2 do 6 minut w zależności od rozległości zmiany. Pod wpływem skrajnego zimna wewnątrz nieprawidłowych komórek tworzą się kryształki lodu, co prowadzi do ich zniszczenia. W niektórych przypadkach cykl chłodzenia i rozmrażania powtarza się dwukrotnie.

Podczas kontaktu tkanki z niską temperaturą pacjentka pozostaje w pełni świadoma. Może odczuwać w tym czasie skurcze macicy przypominające bóle menstruacyjne. Czasami pojawia się również uczucie rozpierania lub lekkie pieczenie w podbrzuszu. Objawy te stanowią naturalną reakcję organizmu na mróz. Zazwyczaj ustępują krótko po usunięciu wziernika.

Okres pooperacyjny wymaga ścisłego przestrzegania zaleceń higienicznych. Martwa tkanka oddziela się od zdrowej szyjki macicy i ulega ewakuacji. Z tego powodu pojawiają się wodniste upławy z możliwą domieszką krwi. Taka wydzielina utrzymuje się zwykle od jednego do trzech tygodni. Przez cztery tygodnie po zabiegu należy unikać współżycia. Niewskazane jest także stosowanie tamponów oraz korzystanie z basenów, saun czy gorących kąpieli.

Zakończenie procedury wymrażania nie oznacza końca procesu diagnostycznego. Gojenie się nabłonka szyjki macicy wymaga dłuższego czasu i nadzoru. Z tego względu kluczowa jest planowa wizyta kontrolna. Przeprowadza się ją zazwyczaj po upływie 4 do 6 tygodni od wykonania krioterapii. Lekarz ocenia wówczas stan miejscowy za pomocą rutynowego badania. Często wykonuje się również ponowną kolposkopię lub pobiera rozmaz cytologiczny. Dalsza diagnostyka pozwala upewnić się, że nieprawidłowa zmiana została usunięta w całości. Regularne kontrole potwierdzają prawidłowy przebieg rekonwalescencji i bezpieczeństwo pacjentki.